Posts tagged Fransen

Stippies op Crisis 2012

1

Net zoals alle voorgaande jaren tekenden de Stippies ook deze keer present op de grote TSA wargame-conventie ‘Crisis’ in Antwerpen. We brachten een Refight van de 1ste slag bij Polotsk (17-18 augustus 1812), waarbij Franse, Beierse en Zwitserse troepen het opnamen tegen de Russen. Langs deze weg ook nog welgemeende felicitaties aan de mannen van TSA voor de organisatie. De nieuwe locatie (Hangar 29 aan de Rijnkaai) is een grote verbetering: meer licht, meer ruimte en (minstens de indruk van) een groter aanbod. Tot volgend jaar!

Ermbaldheim 1814

0

In de (fictieve) slag bij Ermbaldheim in de Elzas, 1814, stond het Beiers-Oostenrijks corps van Karl Philipp von Wrede (Erik De Roeck) tegenover het 7me Corps van Oudinot (Alexander Willaert). De Fransen probeerden gebruik te maken van de verspreide opstelling van de geallieerden om een verrassingsaanval uit te voeren. De aanval vorderde minder snel dan gehoopt, terwijl de geallieerde versterkingen sneller dan verwacht op het slagveld verschenen. Tegen het vallen van de avond hadden de Fransen het dorp Ermbaldheim wel ingenomen, maar hun positie was onhoudbaar. Kortom: alweer een vlotte Refight met een goede ebb-and-flow. Een speciale vermelding voor de schitterende Beierse artillerie van Karim VO (gekocht op ebay), de nieuwe Poolse cavalerie van Willie en de allerjongste wargamer/toeschouwer Elias (die het liefst met dobbelstenen de figuren omver wou kegelen).

Refight Salamanca

0

1812 was niet alleen het jaar van Borodino, maar ook van Salamanca. En dus organiseerden de Stippies een Refight van deze belangrijke slag. De Britse aanval verliep minder voorspoedig dan historisch (die dekselse dobbelstenen…) en dus eindigde de slag in 2012 eerder in een draw dan in de historische verpletterende nederlaag voor de Fransen. De Refight-regels staan nu wel echt op punt, en slagen erin om de ebb-and-flow van een grote Napoleontische veldslag goed weer te geven.

Lente 1813

0

Volgend jaar herdenken we de 200ste verjaardag van de veldslagen van 1813: Lützen, Bautzen, Dresden, Leipzig, Hanau,… Er is een heuse campagne in voorbereiding. Gisteren trakteerde Celle ons al op een kleine slag waarbij Pruisen (Celle) en Russen (KarimVO) het tegen de Fransen en hun bondgenoten (Willie) opnamen. Voor Celle was het een gelegenheid om zijn nieuwe en prachtig geschilderde Wurttembergers op tafel te brengen. Het resultaat? Wel, euh…. Zoals de Japanse keizer het ooit stelde: “de strijd heeft zich niet noodzakelijk in het voordeel van onze troepen ontwikkeld”… 

RUSSISCHE OVERWINNING BIJ BORODINO

1

schema tafel

REFIGHT : Om de 200ste verjaardag van de slag bij Borodino passend te herdenken, organiseerden de Stippies op 17 en 18 maart een Refight van deze slag. We maakten daarbij gebruik van onze Refight-regels, die focussen op de rol van de corpscommandanten tijdens een slag. Daarbij wordt er voor een deel abstractie gemaakt van wat er op lagere echelons gebeurt. Negen spelers schoven grote blokken figuren over een speeltafel van 6m x 1m70. In totaal waren ongeveer 6000 handgeschilderde 28mm figuren beschikbaar.

 

DE SPELERS : FRANSEN : Celle (Davout), JürgenC (Eugene), ErikDR (Poniatowski), JorisR (Ney).

RUSSEN : BartS (Barclay de Tolly), Willie (Bagration), ArneB (Tuchkov), MarkS (Dokturov), JurgenVH (Platov).

 

VICTORY CONDITIONS : Om het spel te winnen, moesten vijf sleutelposities op het slagveld worden ingenomen: Borodino, de Redoute, Semenovskaia, de Fleches en Utitsa. Bovendien diende men de eigen verliezen te beperken, en die van de vijand te maximaliseren.

OPSTELLING : Het spel vertrok vanuit de historische beginopstelling. Een deel van de troepen stond al opgesteld op tafel. De spelers konden evenwel hun reserves op andere plaatsen inzetten dan historisch gebeurde. Dat gebeurde door de reserves te verschuiven in fictieve vakken aan beide zijden van de tafel. De Franse garde kon maar ingezet worden nadat er drie van de vijf sleutelposities waren ingenomen. Bovendien dienden de Fransen dan telkens een 6 te gooien om de verschillende onderdelen van de Franse garde in het veld te brengen. Aangezien Celle op vijf dobbelsteenworpen erin slaagde om vier keer een 6 te gooien, was – anders dan historisch – tegen het einde van het spel het grootste deel van de Franse garde beschikbaar.

 

VERLOOP VAN DE SLAG : In de eerste beurt (6u ’s morgens) stonden alleen de Franse corpsen van Eugene (noorden) en Poniatowski (zuiden) opgesteld. Beide corpsen gingen onmiddellijk in de aanval. Eugene deed dit iets voorzichtiger door het dorp Borodino eerst met artillerie te bestoken alvorens de aanval werd ingezet. In het zuiden stuurde Poniatowski onmiddellijk zijn Poolse infanterie en cavalerie in de aanval. De Polen namen het brandende dorp Utitsa in. Een uur later viel ook het dorp Borodino in handen van de Fransen.

De Russen reageerden door de kozakken van generaal Platov in de noordelijke sector op de Italiaanse en Beierse cavalerie van Eugene af te sturen. Vooral aan de Beierse cavalerie van Preyssing zouden de kozakken een kwade klant hebben. De Beieren hielden de viervoudige overmacht van kozakken met gemak op afstand.

Ondertussen was het Franse 1ste corps van Davout op het slagveld verschenen. Dit bijzonder sterke corps – bestaande uit niet minder dan vijf infanteriedivisies – lanceerde een frontale aanval op de Flêches en Semenovskaia. Rond 9u waren de Flêches ingenomen, en woedde er een verbeten strijd rond Semenovskaia. Het 1ste cavaleriecorps van Nansouty ging in de aanval om de troepen van Davout te ondersteunen.

In het zuiden zette Poniatowski zijn opmars verder tot voorbij Utitsa, maar de Poolse eenheden dienden daarbij zware verliezen te incasseren. Het 2de cavaleriecorps van Montbrun kreeg de opdracht om Poniatowski te ondersteunen.

In de noordelijke sector werden de kozakken van Platov nu versterkt door het Russische 2de cavaleriecorps van Korff, waardoor de troepen van Eugene nu zwaar onder druk kwamen te staan. De Italiaanse cavalerie werd zo goed als vernietigd, maar de Beieren van Preyssing hielden nog altijd stand.

Rond 10u was het duidelijk dat de Fransen aan de winnende hand waren. Ze hadden Borodino, Utitsa en de Flêches veroverd, terwijl Semenovskaia bedreigd werd. Overal in het centrum beukte de Franse zware cavalerie in op de Russische troepen. De situatie was zo ernstig dat de Russische garde werd ingezet om de sector van de Flêches te stabiliseren.

De Fransen slaagden er evenwel niet in om echt door te breken. Overal hielden de Russen stand, en de Russische versterkingen konden de Fransen langzaam maar zeker terugdringen. Dat was zeker het geval in de noordelijke sector, waar Eugene – ondanks de steun van de troepen van Ney en daarna ook van Junot – in de verdediging werd gedrongen. In het zuiden slaagde Tuchkov erin om de Franse cavalerieaanvallen af te slaan, en Utitsa te heroveren. In het centrum behielden de Russen Semenovskaia, terwijl ze met een tegenaanval ook de Flêches heroverden.

De Franse keizer stelde nu het grootste deel van de keizerlijke garde ter beschikking, en sommige eenheden van de garde gingen effectief in de aanval. De lanciers van de garde voerden een dramatische charge uit, waarbij ze door vijftig kanonnen bestookt werden en op de top van het Semenovskaia-plateau met Russische infanterie in carrés geconfronteerd werden. Maar het momentum was voorbij. De Fransen behielden alleen nog Borodino en ze waren over de gehele lijn in de verdediging gedrongen. Op haar eentje kon de garde het tij niet meer keren en de meeste eenheden kwamen niet in actie. Rond 2u in de namiddag was de slag gestreden. De Fransen vielen terug op hun beginposities. De Russen bezetten vier van de vijf sleutelposities. Aangezien de Franse verliezen ook hoger waren dan de Russische, konden de Russen zichzelf als overwinnaar beschouwen. Net als in werkelijkheid was ook de tol aan gesneuvelde generaals bijzonder hoog. Aan Franse zijde sneuvelden de generaals Grouchy (Wat zou dit betekenen voor de campagne van 1815?), Broussier, Preyssing, Zayonchek en Sebastiani. Aan Russische zijde vielen onder meer de generaals Tuchkov, Neverovski en Knorring te betreuren.

Celle: “De essentie was vooral dat het een goede vlot lopende slag was die werkte, met veel troepen maar toch nog hanteerbaar, de “eb and flow of battle” kwam er ook goed uit, een goede ontspannen sfeer tussen de spelers zonder veel discussie, alles opgefleurd door de verzorgde gezamenlijke maaltijden en de kleine whisky-whiskey(zo) tasting. Daardoor een zeer geslaagd wargames weekend en misschien één van de beste “grote” projecten tot nu toe!”

Bart: “We vonden het zaterdag al uitermate leuk spelen met beide Jurgens op onze flank; die aangename, hoffelijke en humor-geladen sfeer werd op zondag versterkt door Joris. (…) Ik vind nu dat het Refight systeem heel goed op punt staat. Het was een voldoening gevend weekend.”

Fuentes

0

Naar aanleiding van de 200ste verjaardag van de slag bij Fuentes de Onoro organiseerden we een mini-campagne waarbij twee teams met ongeveer dezelfde legers en op hetzelfde terrein tegenover elkaar stonden. De order-of-battle was identiek aan de historische, behalve dat de onafhankelijke Portugese brigade van Ashworth vervangen was door een Spaanse divisie onder leiding van een nukkige generaal Ballasteros. Op die manier was er toch een zekere ‘fog of war’.

Britse spelers: Willie (Wellington, Campbell), Erik (Spencer, Ballasteros), Geert VP (Picton, Houston), KarimN (Craufurd, Erskine) en Suzy (Spaanse guerilla van Sanchez). Franse spelers: Celle (Massena, Montbrun), Walter (II Corps Reynier), Dirk (VI Corps Loison), Jan (VIII Corps Junot) en Bart (IX Corps Drouet d’Erlon). De garde-cavalerie van Bessières werd door de spelleider (KarimVO) gecontroleerd en gedroeg zich even onvoorspelbaar als historisch.

Ook het terrein was een zo goed als mogelijke kopie van het historische slagveld. Twee riviertjes doorkruisen het slagveld van noord naar zuid. In het zuiden is het terrein vrij vlak en gemakkelijk begaanbaar. In het noorden zijn er veel meer obstakels en kan men de riviertjes alleen over de brug oversteken met artillerie en cavalerie. 

De opdracht van de Fransen bestond erin om het belegerde garnizoen van Almeida te ontzetten. Massena concentreerde zijn kracht in het centrum (Loison, Junot, Montbrun), met Reynier op de noordflank en Drouet/Bessieres op de zuidflank. Wellington had zijn verdediging in twee lijnen opgesteld, met de guerilla, Ballasteros en Houston als eerste lijn, en de rest van de troepen achter de Turon-rivier als hoofdverdedigingslinie. Het was de bedoeling om met de eerste lijn de Franse opmars te localiseren en te vertragen. De troepen van de eerste lijn dienden dan in goede orde terug te vallen.

De Fransen wonnen de eerste slag toen het corps van Drouet d’Erlon rond 11u ‘s morgens de divisie Houston bij Fuentes aanviel. Dit was ook de plek waar historisch het zwaarst gevochten werd. Drouet slaagde erin om met zijn cavalerie ten westen van Fuentes te komen, waardoor Houston geïsoleerd raakte. Een Franse cavaleriecharge op een ontlimberende RHA-batterij beroofde Houston bovendien van zijn enige artillerie. Houston diende zich met zeer zware verliezen terug te trekken achter de Turon. In campagnetermen was zijn divisie niet langer een inzetbare eenheid. (tabletop 3 juni, eerste vier foto’s)

Wellington hield het hoofd evenwel koel. Hij had ondertussen een vrij goed zicht op de posities en de kracht van de Franse aanvallers. Helemaal anders dan historisch besloot hij tot een gedurfde tegenaanval. Toen de corpsen van Loison, Junot en Montbrun de Dos Casas waren overgestoken en oprukten naar Aldea del Obispo en San Pedro, zagen ze zich geconfronteerd met niet minder dan vijf geallieerde divisies die tot de aanval overgingen. Wellington was erin geslaagd om zijn beste krachten op het cruciale punt te concentreren. Gedurende verschillende uren (tabletop 25 juni) trachtten de Fransen om door de geallieerde linies te breken, maar ze leden zeer zware verliezen tegen de elitetroepen van het Britse leger. Rond 15u30 was het voor Massena duidelijk dat hij er niet meer zou in slagen om Almeida te ontzetten. Hij gaf bevel tot de algehele terugtocht. De restanten van zijn leger zouden zich reorganiseren, en na de komst van versterkingen opnieuw in de aanval gaan. Maar dat is het onderwerp van een volgende campagne…

Het laatste woord is aan de Celle/Massena: “Proficiat Willy, mooi gespeeld, al was de vuurkracht van de Britten natuurlijk wel echt de grote factor. Die Lights en Guards zijn des duivels. Allé de troepen kunnen nu roepen, who’s the man who beat the French?  Our Willy ipv our Welly. Tsja, in de eindslag waren we wel outnumbered maar er zaten toch wel wat mogelijkheden in de campagne en de slag. Je had hier het gevoel dat er vanalles kon gebeuren wat bij Bussaco veel minder het geval was.
<div>dus goeie campagne met een resultaat dat de historische werkelijkheid vrij dicht benaderde. Alleen zou de slag niet fuentes hebben geheten maar Aldea del Obispo. All the best. Celle”

Scenario 1814

4

Elk jaar vieren de Stippies de verjaardag van Austerlitz met een wargame en een etentje achteraf. Gastheer Willie had een 1814 scenario voorzien, waarbij een Franse divisie (Celle) en een Poolse brigade (KarimN) het terrein moesten verdedigen tegen twee Beierse brigades (KarimVO en Michiel), een Oostenrijkse brigade (Willie) en een sterke Russische brigade (Joris). De slag werd beslist door de doorbraak van de Beieren op de uiterst linkse flank. Bij het inpakken merkte Celle dat hij vergeten was om twee Franse bataljons op te stellen. Oeps.

De Slag bij Busaco, 26 september 2010

0

De aanleiding voor deze slag was natuurlijk de 200ste verjaardag van de historische slag bij Busaco (27 september 1810). Deze veldslag was één van de vele gevechten van de zogenaamde ‘Peninsular War’. In 1810 gaf Napoleon het bevel aan maarschalk Masséna om de Britten uit Portugal te verdrijven. De opmars van de Fransen (65.000 man, 114 kanonnen) werd evenwel afgeblokt  door het Brits-Portugese leger van Wellington (50.000 man, 60 kanonnen), dat zich op de heuvelrug van Busaco had opgesteld. Wellington had een zeer sterke positie op een steile heuvel gekozen. Door een verdekte opstelling achter de top (‘reverse slope’) hadden de Fransen het raden naar de precieze sterkte en de opstelling van hun tegenstanders, en konden ze die vijand ook niet vooraf met hun artillerie bestoken.

(more…)

Verdun

0

Enkele beelden van mijn bezoek aan het slagveld van Verdun.

Refight Talavera – 28 juli 2009 (200ste verjaardag van de slag)

0

Tot grote verrassing van Wellesley begon de slag met een nachtelijke aanval. De Franse divisies Vilatte en Ruffin vertrokken om 22u van de Cerro de Cascajal om met een gedurfde nachtelijke actie de Cerro de Medellin in te nemen. Deze heuvel was de sleutel van de Britse positie en de controle over dit terrein was dus van cruciaal belang.

Alhoewel sommige regimenten van de divisie Vilatte een beetje afweken van de geplande route, maakten deze colonnes rond 23u contact met de KGL brigade van Lowe. De piketten van de Duitsers sloegen evenwel tijdig alarm, zodat de eerste aanval werd afgeslagen. Nieuwe Franse colonnes trokken naar voor, zodat er al spoedig over de gehele lijn werd gevochten. Doorgaans hielden de Britten goed stand. Rond middernacht dreef een tegenaanval van de brigade Cameron het 95e ligne zelfs terug over de Portina. Dit onfortuinlijke regiment leed zo zware verliezen dat het de volgende dag niet meer kon worden ingezet.

(more…)

Go to Top