Refights

Refight: die Schlacht bei Seebau (10 oktober 1806)

0

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERAIn de fictieve ‘Slacht bei Seebau’ stond een Pruisisch 1806 leger tegenover Beierse en Franse troepen. Joris, Fons, Chelle en Erik waren de Pruisische bevelhebbers. Ze stonden tegenover Willie en Celle (a.k.a. ‘the Lederhosen gang’) die de Beierse troepen en de Franse versterkingen aanvoerden. Voor Fons was het een uitstekende gelegenheid om nog eens wat dobbelstenen te gooien (schijnt moeilijk te zijn in de Filippijnen). Bemerk trouwens de subtiele gelijkenis tussen ‘Seebau’ en ‘Cebu’, het eiland waar Fons woont. Spelleider KarimVO kon eindelijk zijn Pruisisch leger 1806 op tafel brengen.

Het scenario begon met de aanval van een Pruisisch korps op een geïsoleerde Beierse divisie. De Pruisen hadden veel tijd om hun troepen vanuit marscolonne op te stellen. Dat had ook te maken met het feit dat de Beieren meteen in de aanval gingen en de Pruisische voorhoede terugdrongen. Toen de Pruisische overmacht eindelijk begon door te wegen, dook een divisie Franse veteranen in de Pruisische flank op. Het vallen van de nacht (in het echte leven: tijd om aan tafel te gaan) maakte een einde aan deze Refight.

 

Refight Waterloo op 27 juni en 15 juli

0

Met Waterloo sloten we een reeks Refights af die telkens naar aanleiding van de 200ste verjaardag van de historische slag werden gespeeld. Ook deze keer deden we dat in stijl: twee speeldagen, negen spelers, een spelleider en ongeveer zesduizend 28mm figuren (niemand heeft ze echt nageteld). De opstelling was vrij, en de geallieerden concentreerden al hun troepen op de heuvelrug met maar zeer kleine garnizoenen in de hoeves. De Fransen openden met een aanval van het corps van Reille richting Papelotte, maar lanceerden daarna hun hoofdaanval in de sector tussen Hougoumont en La Haie Sainte. Een succesvol Nederlands offensief op de geallieerde linkerflank en de aankomst van de Pruisen (een uur later dan historisch) konden de uitkomst van de slag niet veranderen: de troepen van d’Erlon, de Garde en Kellerman braken door het geallieerde centrum en dwongen de vijand tot een chaotische terugtocht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Quatre Bras op WarCon

0

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De Gentse Wargames Conventie was aan haar 27ste editie toe en vanzelfsprekend waren de Stippies er weer bij. We kozen voor een Napoleontische slag en met de 200ste verjaardag van de Waterloo-campagne lag de slag bij Quatre Bras voor de hand. Quatre Bras is een populaire keuze bij wargamers: het is een relatief kleine slag met twee ongeveer even grote legers, en de aanwezigheid van verschillende nationaliteiten (Fransen, Britten, Nederlanders, Brunswickers, Hannoverianen, Nassauers) met troepen in zeer verschillende uniformen. De geallieerden (Luk en Arne, gecoacht door Willie) hadden als opdracht om de Fransen (Erik, Bart, Mark en Alex, gecoacht door Celle) tegen te houden. Tegen de avond hielden de geallieerden – zoals ook 200 jaar geleden –  het kruispunt nog altijd stevig in handen.

REFIGHT BAUTZEN !

0

Naar aanleiding van de 200ste verjaardag van de slag bij Bautzen later dit jaar, organiseerden de Stippies een Refight. Negen spelers traden aan om het bevel te nemen over meer dan drieduizend 28mm figuren. Aan geallieerde kant: Jürgen (Miloradovich), Bart (Blücher), Mark (York) en Erik (Barclay de Tolly). Aan Franse kant: Willie (MacDonald), Dirk (Oudinot), Arne (Marmont), Celle (Bertrand) en Frederik (Lauriston).

Anders dan historisch hadden de geallieerden hun redoutes vooral in de zuidelijke sector geconcentreerd. En dit bleek net de sector te zijn waarin de Fransen hun hoofdaanval gepland hadden. De Fransen wachtten niet op de komst van Ney en Lauriston in de noordelijke flank van de geallieerden om op de vijandelijke lijnen in te beuken. Keer op keer werden de aanvallen afgeslagen. Uiteindelijk werden ook de Jonge Garde, de Oude Garde en zowat alle cavalerie ingezet in een poging om een doorbraak te forceren. De geallieerden moesten op verschillende plaatsen terugwijken, maar hun lijn bleef intact.

Toen de troepen van Lauriston eindelijk verschenen in de noordelijke sector, waren de geallieerde linies nergens doorbroken. De Franse garde en de Franse cavalerie hadden wel aanzienlijke verliezen geleden – iets wat de Fransen zich historisch – zeker op dat ogenblik – niet konden veroorloven.
Net als tweehonderd jaar eerder, beschikten de geallieerden nog over voldoende cavalerie om hun aftocht te dekken. Alhoewel de Fransen een tactische overwinning konden claimen (niet echt verwonderlijk met een infanterieoverwicht van 2:1) waren de geallieerden de overwinnaars op strategisch vlak. Het geallieerde leger was intact gebleven. Door de zware verliezen bij de Franse garde en de cavalerie, zou het nog neutrale Oostenrijk meer geneigd zijn om zich bij de geallieerden aan te sluiten.

 

Ermbaldheim 1814

0

In de (fictieve) slag bij Ermbaldheim in de Elzas, 1814, stond het Beiers-Oostenrijks corps van Karl Philipp von Wrede (Erik De Roeck) tegenover het 7me Corps van Oudinot (Alexander Willaert). De Fransen probeerden gebruik te maken van de verspreide opstelling van de geallieerden om een verrassingsaanval uit te voeren. De aanval vorderde minder snel dan gehoopt, terwijl de geallieerde versterkingen sneller dan verwacht op het slagveld verschenen. Tegen het vallen van de avond hadden de Fransen het dorp Ermbaldheim wel ingenomen, maar hun positie was onhoudbaar. Kortom: alweer een vlotte Refight met een goede ebb-and-flow. Een speciale vermelding voor de schitterende Beierse artillerie van Karim VO (gekocht op ebay), de nieuwe Poolse cavalerie van Willie en de allerjongste wargamer/toeschouwer Elias (die het liefst met dobbelstenen de figuren omver wou kegelen).

Refight Salamanca

0

1812 was niet alleen het jaar van Borodino, maar ook van Salamanca. En dus organiseerden de Stippies een Refight van deze belangrijke slag. De Britse aanval verliep minder voorspoedig dan historisch (die dekselse dobbelstenen…) en dus eindigde de slag in 2012 eerder in een draw dan in de historische verpletterende nederlaag voor de Fransen. De Refight-regels staan nu wel echt op punt, en slagen erin om de ebb-and-flow van een grote Napoleontische veldslag goed weer te geven.

RUSSISCHE OVERWINNING BIJ BORODINO

1

schema tafel

REFIGHT : Om de 200ste verjaardag van de slag bij Borodino passend te herdenken, organiseerden de Stippies op 17 en 18 maart een Refight van deze slag. We maakten daarbij gebruik van onze Refight-regels, die focussen op de rol van de corpscommandanten tijdens een slag. Daarbij wordt er voor een deel abstractie gemaakt van wat er op lagere echelons gebeurt. Negen spelers schoven grote blokken figuren over een speeltafel van 6m x 1m70. In totaal waren ongeveer 6000 handgeschilderde 28mm figuren beschikbaar.

 

DE SPELERS : FRANSEN : Celle (Davout), JürgenC (Eugene), ErikDR (Poniatowski), JorisR (Ney).

RUSSEN : BartS (Barclay de Tolly), Willie (Bagration), ArneB (Tuchkov), MarkS (Dokturov), JurgenVH (Platov).

 

VICTORY CONDITIONS : Om het spel te winnen, moesten vijf sleutelposities op het slagveld worden ingenomen: Borodino, de Redoute, Semenovskaia, de Fleches en Utitsa. Bovendien diende men de eigen verliezen te beperken, en die van de vijand te maximaliseren.

OPSTELLING : Het spel vertrok vanuit de historische beginopstelling. Een deel van de troepen stond al opgesteld op tafel. De spelers konden evenwel hun reserves op andere plaatsen inzetten dan historisch gebeurde. Dat gebeurde door de reserves te verschuiven in fictieve vakken aan beide zijden van de tafel. De Franse garde kon maar ingezet worden nadat er drie van de vijf sleutelposities waren ingenomen. Bovendien dienden de Fransen dan telkens een 6 te gooien om de verschillende onderdelen van de Franse garde in het veld te brengen. Aangezien Celle op vijf dobbelsteenworpen erin slaagde om vier keer een 6 te gooien, was – anders dan historisch – tegen het einde van het spel het grootste deel van de Franse garde beschikbaar.

 

VERLOOP VAN DE SLAG : In de eerste beurt (6u ’s morgens) stonden alleen de Franse corpsen van Eugene (noorden) en Poniatowski (zuiden) opgesteld. Beide corpsen gingen onmiddellijk in de aanval. Eugene deed dit iets voorzichtiger door het dorp Borodino eerst met artillerie te bestoken alvorens de aanval werd ingezet. In het zuiden stuurde Poniatowski onmiddellijk zijn Poolse infanterie en cavalerie in de aanval. De Polen namen het brandende dorp Utitsa in. Een uur later viel ook het dorp Borodino in handen van de Fransen.

De Russen reageerden door de kozakken van generaal Platov in de noordelijke sector op de Italiaanse en Beierse cavalerie van Eugene af te sturen. Vooral aan de Beierse cavalerie van Preyssing zouden de kozakken een kwade klant hebben. De Beieren hielden de viervoudige overmacht van kozakken met gemak op afstand.

Ondertussen was het Franse 1ste corps van Davout op het slagveld verschenen. Dit bijzonder sterke corps – bestaande uit niet minder dan vijf infanteriedivisies – lanceerde een frontale aanval op de Flêches en Semenovskaia. Rond 9u waren de Flêches ingenomen, en woedde er een verbeten strijd rond Semenovskaia. Het 1ste cavaleriecorps van Nansouty ging in de aanval om de troepen van Davout te ondersteunen.

In het zuiden zette Poniatowski zijn opmars verder tot voorbij Utitsa, maar de Poolse eenheden dienden daarbij zware verliezen te incasseren. Het 2de cavaleriecorps van Montbrun kreeg de opdracht om Poniatowski te ondersteunen.

In de noordelijke sector werden de kozakken van Platov nu versterkt door het Russische 2de cavaleriecorps van Korff, waardoor de troepen van Eugene nu zwaar onder druk kwamen te staan. De Italiaanse cavalerie werd zo goed als vernietigd, maar de Beieren van Preyssing hielden nog altijd stand.

Rond 10u was het duidelijk dat de Fransen aan de winnende hand waren. Ze hadden Borodino, Utitsa en de Flêches veroverd, terwijl Semenovskaia bedreigd werd. Overal in het centrum beukte de Franse zware cavalerie in op de Russische troepen. De situatie was zo ernstig dat de Russische garde werd ingezet om de sector van de Flêches te stabiliseren.

De Fransen slaagden er evenwel niet in om echt door te breken. Overal hielden de Russen stand, en de Russische versterkingen konden de Fransen langzaam maar zeker terugdringen. Dat was zeker het geval in de noordelijke sector, waar Eugene – ondanks de steun van de troepen van Ney en daarna ook van Junot – in de verdediging werd gedrongen. In het zuiden slaagde Tuchkov erin om de Franse cavalerieaanvallen af te slaan, en Utitsa te heroveren. In het centrum behielden de Russen Semenovskaia, terwijl ze met een tegenaanval ook de Flêches heroverden.

De Franse keizer stelde nu het grootste deel van de keizerlijke garde ter beschikking, en sommige eenheden van de garde gingen effectief in de aanval. De lanciers van de garde voerden een dramatische charge uit, waarbij ze door vijftig kanonnen bestookt werden en op de top van het Semenovskaia-plateau met Russische infanterie in carrés geconfronteerd werden. Maar het momentum was voorbij. De Fransen behielden alleen nog Borodino en ze waren over de gehele lijn in de verdediging gedrongen. Op haar eentje kon de garde het tij niet meer keren en de meeste eenheden kwamen niet in actie. Rond 2u in de namiddag was de slag gestreden. De Fransen vielen terug op hun beginposities. De Russen bezetten vier van de vijf sleutelposities. Aangezien de Franse verliezen ook hoger waren dan de Russische, konden de Russen zichzelf als overwinnaar beschouwen. Net als in werkelijkheid was ook de tol aan gesneuvelde generaals bijzonder hoog. Aan Franse zijde sneuvelden de generaals Grouchy (Wat zou dit betekenen voor de campagne van 1815?), Broussier, Preyssing, Zayonchek en Sebastiani. Aan Russische zijde vielen onder meer de generaals Tuchkov, Neverovski en Knorring te betreuren.

Celle: “De essentie was vooral dat het een goede vlot lopende slag was die werkte, met veel troepen maar toch nog hanteerbaar, de “eb and flow of battle” kwam er ook goed uit, een goede ontspannen sfeer tussen de spelers zonder veel discussie, alles opgefleurd door de verzorgde gezamenlijke maaltijden en de kleine whisky-whiskey(zo) tasting. Daardoor een zeer geslaagd wargames weekend en misschien één van de beste “grote” projecten tot nu toe!”

Bart: “We vonden het zaterdag al uitermate leuk spelen met beide Jurgens op onze flank; die aangename, hoffelijke en humor-geladen sfeer werd op zondag versterkt door Joris. (…) Ik vind nu dat het Refight systeem heel goed op punt staat. Het was een voldoening gevend weekend.”

De slag bij Liegnitz, 18 april 1815 (fictief)

0

In de niet-historische ‘Slag bij Liegnitz’ stonden de Napoleontische Oostenrijkse troepen van Karim en de Pruisen van Bart tegenover elkaar. Voor een groot deel van de Pruisen was het overigens de eerste keer dat ze op tafel kwamen. We maakten van de slag gebruik om onze ‘Refight’-regels verder op punt te zetten.

Situatieschets

Na de nederlaag en troonsafstand van Napoleon in april 1814 werd in Wenen een congres georganiseerd om de kaart van Europa te hertekenen. De geallieerde grootmachten wilden niet alleen de Franse invloed inperken. Ze wilden tegelijk elk voor zich hun eigen positie versterken en hun concurrenten afblokken. Er was meer dan genoeg potentiële conflictstof: de toekomst van Polen en van Italië, het lot van Saksen, de grenzen van het nieuw opgerichte Koninkrijk der Nederlanden,… Pruisen en Oostenrijk wilden bovendien beiden de leidinggevende rol spelen in Duitsland. (more…)

Refight Talavera – 28 juli 2009 (200ste verjaardag van de slag)

0

Tot grote verrassing van Wellesley begon de slag met een nachtelijke aanval. De Franse divisies Vilatte en Ruffin vertrokken om 22u van de Cerro de Cascajal om met een gedurfde nachtelijke actie de Cerro de Medellin in te nemen. Deze heuvel was de sleutel van de Britse positie en de controle over dit terrein was dus van cruciaal belang.

Alhoewel sommige regimenten van de divisie Vilatte een beetje afweken van de geplande route, maakten deze colonnes rond 23u contact met de KGL brigade van Lowe. De piketten van de Duitsers sloegen evenwel tijdig alarm, zodat de eerste aanval werd afgeslagen. Nieuwe Franse colonnes trokken naar voor, zodat er al spoedig over de gehele lijn werd gevochten. Doorgaans hielden de Britten goed stand. Rond middernacht dreef een tegenaanval van de brigade Cameron het 95e ligne zelfs terug over de Portina. Dit onfortuinlijke regiment leed zo zware verliezen dat het de volgende dag niet meer kon worden ingezet.

(more…)

Red Barons conventie: uittesten van de Refight regels

0

Met onze house rules ‘Colonne d’Attaque’ hebben we een uitstekende set regels voor Napoleontische gevechten op divisie-niveau. Maar deze regels zijn niet geschikt voor de echt grote veldslagen zoals Waterloo of Borodino. Daarom ontwierpen we de Refight regels. We vechten en bewegen per brigade. Elke beurt stelt een half uur historische tijd voor. Op de conventie van de Red Barons werden deze regels voor de eerste keer geplaytest met Markgrafneusiedl (een onderdeel van de slag bij Wagram) als scenario.

Go to Top